Canım Annem

Beş çocuklu fedakar bir ailenin üç engelli çocuğundan biriyim. Diğer kardeşlerim hep idealimdeki mesleği seçip öğretmen oldular.Bense tercihimi evlilik yönünde yaptım.

 İki harika kızım var. Allah herkese nasipetsin. Öyle güzel bir duyguydu ki. Hamile olduğumu anladığımda dünyalar benim olmuştu, Mutluydum. Bir kızım olsa diyordum. En yakın arkadaşım, sırdaşım olsa.

Aylar geçtikçe kavuşma anı yaklaşıyor, heyecanım artıyordu. Nihayet vakit tamamdı artık, hastanedeydim. Kızım dünyaya gelirken beni hiç üzmemişti. Normal doğum yapmıştım. Onu kucağıma aldığımda sıcacıktı. Hissediyordum, çok güzeldi. Mutluydum, ağlıyordum sevinçten. O da ağlıyordu, mutluluğumu paylaşmak istercesine. Bu özel an, onunla ilk duygusal paylaşımımız, ilk diyaloğumuzdu. Minicikti. Anneme soruyordum. Bu ne zaman büyür, yürür, okula gider. Zaman öyle çabuk geçer ki, diyordu, şaşırırsın kızım. En çok, anne,sözcüğünü duymak istemiştim ondan. Fazla bekletmedi. Birkaç ay sonra bunu duyduğumda, dünyanın en mutlu annesi yaptı beni. İlk sözcükleri, ilk adımları, okula ilk gidişi… O özel anlar, hayatım boyunca belleğimin en aktif noktasında canlılığını hep muhafaza edecek…